Энэ бүхний эцэст "хүчтэй" л үлдмээр байна.

   Энэ бүхний эцэст "хүчтэй" л үлдмээр байна. Магадгүй эрх мэдэлтэй үлдэхийг, орон зайтай үлдэхийг, худал инээмсэглэлүүдтэй үлдэхийг "хүчтэй" үлдэх гэж ойлгож байж мэдэх. Би энэ тухай огт яриагүй! Бүр дурсах ч үгүй! Надад түүнийг дагасан бялдуучлал, хуурамчлал, өрөвдмөөр үйлдлүүд, үгнүүд, инээмсэглэлүүд, хүмүүс хэрэггүй.
  Харин энэ бүхний эцэст үнэхээр жинхнээсээ л "хүчтэй" үлдмээр байна. Энд би "мөн чанар"-ын тухай л ярьж байна. Өөр юу ч биш! Жинхнээсээ "өөрийгөө" л уусгамааргүй байна, уудалмааргүй ч байна. Хүмүүс харин шаардах юм билээ. Өөрсөд шигээ "бусармаг" байгаа ч гэж. Тэднийг ч нийгэм "тийм" болгож, тэд харин нийгмийг "тийм" болгож байгаа нь л үнэхээр өрөвдмөөр байна. Хөөрхий, шударга загнахыг нийгэм аль хэдийнээ тэвчихээ больчихсон ч юм шиг. Эсвэл шударга загнахыг харах нь асар худал мэт санагддаг болчихсон ч юм уу. Бүү мэд. Нийгэм ямар ч байсан "үнэн"-д итгэхээ больчихож. Жаахан хүүхдүүд "эртээ урьдын цагт" гээд үлгэр эхлэхэд "итгэхээ" больчихсонтой адилхан. Сүүлдээ бүр үлгэр бүхний эхлэл онигоо болж үлдэж байх шиг байна.
   Тэгээд л би "хүч" гэдэг чинь "үнэн" юм байна л гэж ойлгож байна.
"Үнэн ямагт хүчтэй" гэдэг үгийн утга "үйлчлэхээ" лав болиод нэгэнт удчихсан бололтой. Харин оронд нь "үнэн заримдаа л амьтай" аль эсвэл "үнэн заримдаа л үнэн" гэж сольмоор ч юм шиг. Эсвэл хүмүүс "үнэнг нулимс унагасан цагт л итгэж эхлэх" рефлекстэй болоод байх шиг.

Тэгэхээр  хэн бүхэн бүхний эцэст "үнэн" үлдээсэй л гэж хүсч байна.
Одоо л үнэн гэдгийг мөн чанартаа хадгалж үлдээхгүй бол хэзээ, хэнд гэж...!
Ядаж өөртөө үнэн амьдарч сураач, ухаант хүмүүс минь!

Үнэн байх гэхээр л үхчих гээд байдаг хүмүүс больчихоосой...!